تکه گمشده از تاریخ ایران؛ کنفرانس حقوق بشر تهران
اوتانت، دبیرکل سازمان ملل متحد، همراه با شاه و شهبانو فرح پهلوی در روز اول کنفرانس بینالمللی حقوق بشر سازمان ملل متحد در تهران. نفر دیگر در ردیف جلو، جورجو پانیانلی، کمیسر حقوق بشر سازمان ملل متحد است. امیرعباس هویدا نخستوزیر پشت سر اوتانت و اسدالله علم وزیر دربار ردیف قبل از فرح پهلوی دیده میشوند.
این حکایت شبیه تکهای گمشده از تاریخ معاصر ایران است
۵۷ سال و ۷ ماه و ۲۶ روز پیش از سرکوب مرگبار اعتراضات دی در ایران، به مناسبت بیستمین سالگرد صدور اعلامیه جهانی حقوق بشر، تهران میزبان اولین کنفرانس بینالمللی حقوق بشر سازمان ملل متحد بود که اتفاقی تاریخی در پایان آن رخ داد.
صبح دوم اردیبهشت ۱۳۴۷ (۲۲ آوریل ۱۹۶۸) مقابل ساختمان مجلس سنای ایران، او تانت، دبیرکل سازمان ملل متحد، به استقبال شاه و شهبانو رفت که برای افتتاح اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر به محل برگزاری آن آمده بودند.
مدتی قبل از آن، سازمان ملل متحد سال ۱۹۶۸ (دی ۱۳۴۶ تا دی ۱۳۴۷) را «سال جهانی حقوق بشر» نامگذاری کرده بود و حالا پایتخت ایران در چنین سالی میزبان کنفرانسی مهم و تصمیمی تاریخی شده بود.
در آن سال نمایندگان ۸۴ کشور و سازمانهای بینالمللی در پایتخت ایران گرد هم آمدند. قرار بود اجرای مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر برای همه دولتها الزامی شود، حتی برای آنهایی که آن را امضا نکرده بودند. اما این همه ماجرا نبود. رویدادی تاریخیتر در حال وقوع بود.
وقتی نام تهران و ایران در کنار ژنو و سوئیس به حقوق بشر گره خورد
مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در قطعنامه شماره ۱۹۶۱، که ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳ تصویب شد، سال ۱۹۶۸، یعنی بیست سالگی اعلامیه جهانی حقوق بشر را، سال جهانی حقوق بشر نامگذاری کرد.
در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۵، این مجمع تصمیم گرفت با برگزاری کنفرانسی بینالمللی درباره حقوق بشر، پیشرفتهای بعد از تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر را ارزیابی کند. قرار بود در این نشست اثربخشی روشهای سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر، بهویژه برای ازبینبردن اشکال مختلف تبعیض نژادی و آپارتاید بررسی شود.
دههها بود که میزبانی کنفرانسهایی با موضوع حقوق بشر به نام سوئیس، و بهویژه شهر ژنو، گره خورده بود. اما این بار میزبانی به ایران رسید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر